हज़ारों ख्वाहिशें ऐसी...

नुसत्या स्वप्नात मश्गुल राहतो मी... स्वप्नातच मी काय काय होत असतो... स्वप्नातच कुठ कुठ जात असतो...स्वप्नांना बंधनं नसतात..ती मुक्त असतात...स्वप्नांच्या आकाशात मुक्त विहार करत बसतो मी...वेळ जात राहतो...त्यातलं एकही स्वप्न पूर्ण करण्याकड एक पाउलही नाही पडत माझं .. हा पण स्वप्न पाहणं कधी बंद करत नाही मी...

हजारो स्वप्नं, आशा आकांक्षा, इच्छा.... माणसाच्या जगण्याला मर्यादा आहेत...काळाच्या मर्यादेत मिळालेलं मर्यादित आयुष्य आणि इच्छा, स्वप्नं, आकांक्षा मात्र अमर्याद...

economics मध्ये जशी limited resources आणि unlimited wants ची सांगड घालावी लागते तशीच सांगड जगण्यातही घालावी लागते...पण म्हणून इच्छा किंवा स्वप्नं पहायची बंद करत नाही आपण...

economics says wants are unlimited …

हिच गोष्ट गालीबजी त्यांच्या style मध्ये सांगतात...

पण नुसत्या स्वप्नांना काहीच अर्थ रहात नाही..जोपर्यंत त्या स्वप्नांच्या दिशेन एकही पाउल पडत नाही... स्वप्नरंजनात वेळ निघून जातो..आपण मात्र तिथच उभे असतो पुढ जाण्याचं स्वप्न बघत...

पण जर स्वप्न पूर्ण झालं तर त्या स्वप्नाला किंमत राहील का??

म्हणजे माझ्या आळशी आणि निरुत्साही स्वभावाला defend करण्यासाठी कदाचित मला असं वाटू शकत असेल पण मला कधी कधी अस वाटत कि स्वप्न जर पूर्ण झाल तर त्या स्वप्नाला काही किंमत राहील काय??

पण गालीबजींनी या प्रश्नाला उत्तर दिलाय! ....... “हजारो ख्वाहिशें ऎसी के हर ख्वाहिश पे दम निकले”...माझी एवढी स्वप्नं आहेत...कि एकेक स्वप्न पूर्ण करायचं म्हटलं तरी आयुष्य संपून जाईल...

आणि नुसती स्वप्नंच पहात राहिलो तर स्वप्नांची साखळी होते कधी कधी...मग ती स्वप्न कितीतरी प्रकारची असतात...

अनंत असतात... तरीही कमीच असतात...

“बहुत निकले मेरे अरमान लेकिन फिर भी कम निकले”

एकमेकला जोडून येणारी अनंत स्वप्न....कधीही सुरु होते हि स्वप्नांची साखळी अभिक्रिया...

एखादं गाणं ऐकताना...

गुलझारजींच आनेवाला पल ऐकताना specially 

"इक बार वक़्त से लम्हा गिरा कही,

 वहा दास्तां हुई लम्हा कही नही"

या lines ऐकताना,

 “हो सके तो इसमे ज़िन्दगी बिता दो,

  पल जो ये जानेवाला है”

अस म्हणत मी प्रत्येक क्षण भरभरून जगण्याचं स्वप्न पाहू लागतो..उद्याची पर्वा न करता आणि कालचा विचार न करता जगण्याचं स्वप्न... ते गाणं संपेपर्यंत आणि आणि त्या गाण्याच्या sphere of influence मध्ये मी असेपर्यंत तरी मी स्वप्नांमध्ये तसा जगत असतो...

ये जवानी...मधील इलाही ऐकताना specially

“कल पे सवाल है,

जीना फिलहाल है,

खानाबदोशियों पे ही जाने क्यु,

इलाही मेरा जी आये आये....”

आणि

“मेरा फ़लसबा कंधे पे मेरा बस्ता

चला में जहा ले चला मुझे रस्ता

बूंदों पे नही बूंदों के समंदर पे....

इलाही मेरा....”

या lines ऐकताना मी माझ्या स्वप्नाच्या जगातला ख़ानाबदोश असतो...एकदम gypsy….

Che Guevara ची biography वाचताना त्याच्या motorcycle diary बद्दल वाचताना तर माझी स्वप्नात तंद्रीच लागली होती...वाचताना मध्येच...मी पण एक बाईक घेऊन “कंधेपे बस्ता लेके” फिरत होतो...माझ आणखी एक स्वप्न...! खूप फिरायचय...नुसत फिरायचय...Without destination…कदाचित मलाही या without destination फिरण्यात कुठतरी माझी destination सापडेल!

स्वप्नांची एक गोष्ट मला खुप आवडते ती म्हणजे स्वप्नांना निर्बंध नाही, काळाची मर्यादा नाही... मनाला कल्पनेचे पंख लाऊन आपण स्वप्नांच्या दुनियेत मनसोक्त भटकू शकतो... Time-space मध्ये कुठेही!!!

एखादं दर्जेदार नाटक किंवा एखादा क्लासिक picture पाहिला कि मला अभिनेता होऊ वाटत... मनात खुप खोलवर पुरून ठेवलेलं स्वप्न उफाळून वर येत... भान्याच भूत काही दिवस त्रास देत मग...!

प्रवासात असताना तर हमखास मानगुटीवर बसतं भान्याच भूत...मग संपूर्ण प्रवासभर त्याच्याशी गप्पा होतात... त्या भुताला घेऊन मी स्वप्नांच्या दुनियेत.. भूतकाळात जाऊन त्या भुताला मुक्ती देण्याचा प्रयत्न करतो...आणि स्वप्नांच्या मदतीन भान्याच्या भुतापासून तात्पुरती का होईना सुटका मिळवतो...!

जेव्हा माझ्या एखाद्या स्केच ची प्रशंसा होते, तेव्हा खुप मोठ्ठा चित्रकार होण्याचं स्वप्न...

जेव्हा मीच काढलेला एखादा फोटो मलाच आवडतो तेव्हा photographer होण्याचं स्वप्न...

जेव्हा स्पर्धा परीक्षांचा result लागतो तेव्हा IIS होण्याचं स्वप्न...

बेभान होऊन लिहिण्याचं स्वप्न..

दिग्दर्शक, शिक्षक, होण्याचं स्वप्न..

हजारो पुस्तकं वाचण्याचं स्वप्न..

हजारो पिक्चर पाहण्याचं स्वप्न..

बाईक घेऊन नुसतं भटकायचं स्वप्न..

आकाशातून विहार करायचं स्वप्नं...

समुद्रातून फिरायचं स्वप्न..

आर्क्टिकपासून अन्टार्क्टिकापर्यंत...

ऑस्ट्रेलियापासून अमेरिकेपर्यंत...

Inception सारखं मनाच्या आतपर्यंत...

Interstellar सारखं जगाच्या बाहेरपर्यंत...

काळ-अवकाशाच्या पलीकडं जाण्याचं स्वप्नं...

भूतकाळात जाऊन इतिहास अनुभवायचं स्वप्नं..

भविष्यात जाऊन उद्यात डोकावण्याच स्वप्नं..

  

एवढं सगळं शक्य नसलं तरी यातलं जेवढ जमतंय तेवढं तरी करूया ना... झोकून देऊन...! आणि न जमलेल्या इच्छांना कल्पनेचे पंख लाऊन स्वप्नांच्या जगात तरी पूर्ण करू..!

पिऊन घेऊया हे जगणं जेवढ जमतंय तेवढ...

“अखंड वाळवंटात फिरलेल्या,

मृगजळापाशी येऊन थांबलेल्या,

अतृप्त प्रवाशासारखा,

एखाद्या अधाशासारखा,

घटघट पिऊन घेतोय,

काळाच्या मर्जीन,

आयुष्याच्या पेल्यात मिळालेलं..मर्यादित जगणं...”